ندای کابل
کاظم یزدانی؛ روایت یک عمر مبارزه، دانش و عشق به کتاب
کاظم یزدانی، تاریخ‌نگار و نویسنده ۷۸ ساله افغانستانی و از جامعه هزاره، ۱۳ سال پیش در نروژ پناهندگی گرفت. پس از سکته مغزی، اکنون در یک خانه سالمندان در اسلو زندگی می‌کند و با وجود دوری از خانواده، همچنان با کتاب‌ها و نوشته‌هایش زندگی می‌کند.
او دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشت. پس از مرگ مادرش، در فقر بزرگ شد و مدتی به چوپانی پرداخت. به دلیل اختلافات خانوادگی و قومی، خانواده‌اش مجبور به ترک محل زندگی شدند و زمین‌های خود را از دست دادند. یزدانی با وجود مشکلات، علاقه زیادی به مطالعه داشت و در مسجد به آموختن ادامه داد.
پس از مرگ پدرش، تصمیم گرفت برای ادامه تحصیل افغانستان را ترک کند. در مسیر سفر به پاکستان با مشکلات فراوان و محدودیت‌های قومی روبه‌رو شد. او در یکی از پاسگاه‌های مرزی، برای مأموران نامه می‌نوشت و سرانجام با استفاده از فرصتی توانست فرار کند و خود را به پاکستان برساند. سپس در ایران و عراق تحصیل کرد و در مجموع حدود ده سال به آموزش و دانش‌اندوزی پرداخت.
یزدانی بعدها به نویسندگی و تاریخ‌نگاری روی آورد و بخش مهمی از آثارش را به تاریخ و زندگی مردم هزاره اختصاص داد. خودش می‌گوید زندگی بدون کتاب برایش قابل تصور نیست و کتاب‌ها در سال‌های دوری از خانواده، مانند دارویی برای دردهایش بوده‌اند.
او در روایت زندگی خود، از افغانستان، کوه‌ها، دره‌ها و مردمی که بر زندگی‌اش تأثیر گذاشتند یاد می‌کند. یکی از این افراد «ملا خان» بود که استعداد او در خواندن و نوشتن را شناخت و تشویقش کرد که به این مسیر ادامه دهد.
یزدانی می‌گوید سال‌های زیادی را در سفر و دور از خانواده سپری کرده و اغلب احساس تنهایی داشته است؛ اما نوشتن به او کمک کرده تا این درد را تحمل کند. او داستان زندگی خود را بخشی از داستان مردم هزاره می‌داند و می‌گوید آثارش را نوشته تا نسل‌های جدید بدانند این مردم چه سختی‌هایی را پشت سر گذاشته‌اند.
در پایان، یزدانی با وجود وضعیت جسمی و تنهایی، امیدوار است روایت زندگی‌اش ارزش و معنایی برای دیگران داشته باشد؛ روایتی از فقر، مهاجرت، دشواری، دانش‌اندوزی و عشق به کتاب که بخش مهمی از تاریخ زندگی او و جامعه هزاره را بازتاب می‌دهد.
